Never ending story......

Ég á amerískan vin sem er á svipuðum aldri og ég . Ég þekki hann ekkert rosalega vel en samt við erum alveg vinir og heyrumst svona einu sinni í viku. Við deilum hugsunum, líðan og tilverunni eins og hún getur verið bæði brölt, hólar og skyr. Þrátt fyrir ungan aldur hefur hann verið giftur í 12 ár. Mér finnst eins og ég hafi heyrt söguna hans áður. Hann er fastur í tiverunni, en er að reyna að vera hamingjusamur en ég held að hann viti ekki í hvorn fótin hann á að stiga eða hvert hann á að horfa. Svo margt gott og svo margar góðar minningar sem halda honum á þeirri braut í lifinu þar sem hann er en það eru ennig of margir spottar sem eru að toga hann útaf brautinni. En það er svo rosalega erfitt að fara útaf brautinni. Svo mikil áhætta! Hver er rétta brautin? Er maður nægilega sterkur til að standa og falla með ákvörðunum sem maður er ekki viss með? Ég skil hann að vissu leyti, þetta er rosalega erfið ákvörðun að umturna lífi sínu með svona stórum breytingum og svona fáum orðum. Ætli maður verði ekki að melta þetta með sér í marga mánuði og svo koma orðin bara.. ekki að maður taki meðvitaða ákvörðun heldur að einn daginn heyrir maður sjálfan sig segja lausnina og meina hana... en það er ekki þar með sagt að það hafi verið planað og alls ekki úthugsað! Maður stendur sig að því að hafa verið svo fastur í hugsuninni sjálfri að maður fattar að maður hefur ekki hugsað lengra en hugsunin sjálf, hvað þá um afleiðingar eða hverngi lífið verður á eftir!... þetta bara kemur og maður verður svo sáttur með tímanum! Er nokkuð hægt að vera ósáttur eða sjá eftir? maður veit bara hvernig hlutirnir þróast á þeirri braut sem maður er á... veit ekki hvernig það hefði orðið ef öðruvísi hefði farið. Sjálfsögðu er hægt að velta þvi fyrir sér en sér maður þá ekki bara ljóma af einhverri góðri braut sem myndi ekki styðjast við veruleikan? Því maður getur ekki vitað það. Þá hefur það engan tilgang!! En þetta er það sem við lifum og hrærumst í.. á eg .. á ég ekki.. núna.. hvenær.. hvernig.. og í öllu þessu hvernig heldur maður geðheilsunni nokkurnvegin í bylgjum í kringum það sem kallast norm? Enn hinn póllinn er að þetta er einmitt það sem gerir lífið tilbreytingasamt og spennandi verkefni til að takast á við! Finna fyrir sigrum og ósigrum gerir okkur að þvi sem við erum.